Kwestia opodatkowania kontenerów mobilnych podatkiem od nieruchomości od dłuższego czasu budziła istotne wątpliwości interpretacyjne, zwłaszcza na tle zmian obowiązujących od 1 stycznia 2025 r. Spór koncentrował się wokół tego, czy kontenery – w szczególności wykorzystywane na placach budów – mogą zostać uznane za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Pojęcie budowli i trwałego związania z gruntem
Zgodnie z art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przez budowlę rozumie się obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. W praktyce może to obejmować m.in. obiekt kontenerowy, o ile spełnia on przesłankę trwałego związania z gruntem.
Definicję tego pojęcia zawiera art. 1a ust. 1 pkt 2c ustawy, zgodnie z którym trwałe związanie z gruntem oznacza takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia temu obiektowi stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu budowlanego na inne miejsce.
Rozbieżności w praktyce organów gminnych
Pomimo wielokrotnych wyjaśnień Ministerstwa Finansów, w tym przedstawianych na etapie prac legislacyjnych, praktyka organów podatkowych gmin nie była jednolita. Przykładowo, prezydent Rzeszowa w interpretacji z 6 lutego 2025 r. uznał, że posadowienie kontenera na cegłach lub bloczkach betonowych oznacza jego trwałe związanie z gruntem, co skutkuje opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości.
Interpretacja ogólna z 2 stycznia 2026 r.
Istotne znaczenie dla ujednolicenia wykładni miała interpretacja ogólna Ministra Finansów i Gospodarki z 2 stycznia 2026 r. (nr DPL2.8401.6.2025), w której jednoznacznie odniesiono się do statusu kontenerów mobilnych.
Minister wyjaśnił, że trwałe związanie z gruntem występuje wyłącznie w sytuacji fizycznego połączenia obiektu z gruntem, polegającego na jego zespoleniu, przymocowaniu lub zakotwiczeniu przy zastosowaniu odpowiednich technik budowlanych. Jako przykłady wskazano m.in. użycie kotew gruntowych, śrub gruntowych czy bloczków betonowych z mocowaniami chemicznymi (np. z wykorzystaniem żywic).
Jednocześnie podkreślono, że za trwale związane z gruntem nie mogą zostać uznane obiekty jedynie ustawione na podłożu przymocowanym do gruntu, takim jak ława fundamentowa, płyta czy wylewka betonowa, jeżeli sam obiekt nie został z tym podłożem w żaden sposób połączony. Cechy trwałego związania z gruntem nie spełniają również obiekty posadowione na niezintegrowanych z gruntem bloczkach betonowych, kostce brukowej czy płycie betonowej, a także obiekty, których stabilność wynika wyłącznie z ich masy lub konstrukcji.
Skutki podatkowe dla kontenerów
W konsekwencji, co do zasady, podatkowi od nieruchomości nie podlegają m.in. pojemniki wykorzystywane w transporcie morskim, drogowym i kolejowym oraz kontenery biurowe, sanitarne, portiernie czy szatnie, o ile nie zostały trwale połączone z gruntem. W większości przypadków obiekty te mają charakter mobilny i mogą być przeniesione bez ingerencji w grunt lub konstrukcję podłoża.
Należy jednak zwrócić uwagę, że obowiązek podatkowy może powstać w sytuacjach szczególnych. Dotyczy to przypadków, w których – ze względu na właściwości gruntu lub rozmiar kontenera – obiekt zostaje zakotwiony w gruncie lub trwale przymocowany do podłoża z nim zintegrowanego w sposób zapewniający stabilność i odporność na czynniki zewnętrzne. W takich okolicznościach kontener może zostać uznany za budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Jerzy Włodarczyk – Radca prawny, Doradca podatkowy
NK Legal Partners
